Winter flashback #2 - Toen Murray eindelijk een prins in zijn eigen koninkrijk werd (Wimbledon 2013)
Voordat Andy Murray de top van het wereldtennis bereikte, stonden Engelse spelers voor een echte vloek op Wimbledon. Niet sinds Fred Perry de titel won in 1936 had een Engelsman gezegevierd in de tennistempel.
Tot Wimbledon 2013.
Dat jaar maakte Andy Murray, voor een publiek dat ernaar verlangde om een van hun borsten te zien zegevieren, een einde aan een 77-jarige droogte door Novak Djokovic in de finale kalm te verslaan (6-4, 7-5, 6-4).
Geconfronteerd met de catacomben op Wimbledon dat jaar, en in het bijzonder de vroege uitschakeling van een zekere Roger Federer (verslagen in de tweede ronde), moest de meest Engelse van de Schotten het hoofd bieden aan een grote druk.
Ondersteund door een uitzonderlijk niveau van tennis, schudde Murray pas echt in de kwartfinales, waar hij twee sets achter stond voordat hij uiteindelijk Fernando Verdasco versloeg in meer dan 3 uur en 30 minuten spelen (4-6, 3-6, 6-1, 6-4, 7-5).
Gedreven door een speciaal soort kracht behaalde de Schot eindelijk de titel waarvoor hij was voorbestemd. Als ongelukkige finalist het jaar ervoor, verslagen door Roger Federer, droogde hij zijn tranen op magnifieke wijze door het icoon van een hele natie te worden.
Het was een zondag in 2013 en Murray was zijn legende aan het schrijven.
16-jarige Alcaraz klopt top 50’er in epische Rio-nacht: zo lanceerde het toernooi zijn legende 
Rio Open: Het mooiste tennistoernooi ter wereld? 
Diego Schwartzman (1,70 m): hoe de kleinste top 10-speler de tennisgiganten versloeg